وقتی که در تاریخ فلسفه سیر می کنم و جدال ها و رویدادهای مختلفی را به نظاره می نشینم. آرزو دارم که پایان شان ممکن باشد اما، پایانی متصور نیست.عده ای پیشنهاد می دهند که مفاهیم را خوب بشکافیم و با واضح کردن آنها مسائل را حل کنیم . اما، هنوز مشکلات ادامه دارد جدال ها زنده هستند. زیرا، ابهام زنده است و هر روز حضور خود را با مساله ای و جدالی آشکار می کند.
فلسفه و تلاش برای فهم حقیقت ؛ زندگی و تلاش برای جستجوی معنایی برای آن ، در ابهام شکل می گیرد . و تا ابهام است فلسفه و جستجوی معنا ، بی پایان ادامه خواهد داشت. اما پایان ابهام ، مرگ است.
مرگ پایانی است برای فهم چیستی امور. مرگ ، پلی است به سوی آگاهی بدون ابهام. آگاهی از امکان استمرار یا فناپذیری حیات ؛ وجود یا عدم وجود امر والا . مرگ ، پاسخ دهنده به تمامی پرسش های ما درباره حقیقت و معناست.
مرگ کلید درک حقیقت و معنا است اما،تجربه ای یکه و بازگشت ناپذیراست. مرگ ، از سویی حقایق را برای فرد باز می گشاید و در عین حال ، فرد را در دل حقیقت عیان شده هضم می کند و هستی و آینده او را برای زندگان به درون ابهام می کشد. و اینگونه ، فرد فرد ما هرروز شاهد به حقیقت رسیدن همنوعان و در عین حال غلطیدن آنها در پس ابهام می باشیم.
فکر می کنم اگر روزی ، قدرت علمی بشر به نقطه ای می رسید که ، مرگ و زندگی را به امری تجربه پذیر تبدیل کند و ما امکانی برای گذر از مرز مرگ و حرکت به سوی زندگی داشتیم سرشت پرابهام بسیاری از مسائل زدوده می شد و آنگاه شاید ما نیز واجد ایمانی ساده و روشن ، همچون ایمان روستائیان بودیم .