آرزوی زیستن در جهنم عجیب ترین خواهش هاست اما، آرزویی است که در بعضی لحظات شیرین می نماید. حیات و عنصر معنا بخش آن ، دغدغه استمرار و ابدیت، الهام بخش این آرزو ست. لحظاتی که چهره زیباترین همدم خود را نوازش می کنی ؛ وقتی  خزانه عشق ورزی گشوده است و گشودگی زندگی و محبت را لمس می کنی پرسش از ماهیت  این رویدادها تلخ ترین واقعه ممکن است. آیا این رویدادها و لحظات ، صرف تحولات شیمیایی در بدن دو موجود افکنده شده در این کره خاکی است یا اینکه ، در پس ِ پشت این چهره مادی ، عنصری والا و ابدی حاضر و پابرجاست ؟ نکند ما همچون ربات های مادی  تنظیم گشته ایم و در زمان مقرر همچون عنصر زائد به نهانگاه زمین رانده می شویم؟

 وقتی لحظاتی تمثیل می شود که در خاک سرد افکنده شده ای و لذت بینایی و آگاهی بر آنچه پرلذت ترین لحظات یعنی حیات ، از تو گرفته شده است شاید تنها آرزو، آگاهی یابی بر واقعه رفته بر خود باشد.در این لحظات ، ترس ابراهیمی بر وجودت رخنه خواهد کرد که آیا ، ابدیت و زندگی دوباره وجود خواهد داشت ؟ در این فضای پرابهام است که زیستن در جهنم ، بر فنا و نیستی اولویت می یابد. زیستن در جهنم  گرچه دردناک است اما، از حیات آکنده است و چنین حیاتی در دردناک ترین لحظات خود ، امید بخشش و رهایی را به همراه دارد. جهنم گرچه ، در معنایی در تقابل با بهشت قرار دارد اما، در تقابل با نیستی، بهشت و جهنم حیات را فریاد می زنند.